بر تن این خاک

در توهمی که

            می کشاندم به نمی دانم ها

                                         به دوست داشتن ها

آه

  یک نفر مرا

            از تو

                  از تو

                         از تو

از تو  دارد صدا می زند

                            ببخشید آقا کبریت دارید

سایه به سایه ات می سایم

                                     یکی نمی شود

چشم به چشمت می آویزم

                                    تاب نمی آورد

دستم به دستت . . .

بی خیال علی چپ کوچه ها

                     لبانت را به لبانم

                                          نزدیک کن

                  که راز آفرینش این است

۱

سلام

        آمد

ساده تر از آن بود که در شعر بگنجد

                              رفت

                                     خداحافظ

۲

من هیچ!

 تو که رفتی !

تمام مردم شهر

                    سیگاری شده اند

۳

دروغ است

       سکوت

اگر ظلم در سینه ای رسوخ کرده باشد

     فریاد بایدی

    ایست بایدی

هرزه علفها گندم نمایی می کنند.

۴

انگشتم را نخ میبندم

                        تا

از یادم نرود

                 که

از یادم رفته ای.

۵

چه کسی می گوید

                  هر که بامش بیش

                           برفش بیش

برف روب شهر ما

             خانه اش بام نداشت!                     

یزید حسین را کشت

دیگر هیچ کس

نام فرزندش را

یزید نگذاشت

حال تمام یزیدیان

نام اشان . . .

با مدیریت وبلاگ تماس گرفته شود